اين بناي مشهور پديده اي از معماري قرن بيست و يكم است كه ديدار از پاريس بدون ديدن آن ناقص و ناتمام مي ماند. اين بنا كه از آن، هم به عنوان يك اثر باشكوه معماري و هم دستاوردي عالي و نوين در زمينه هنر و تكنولوزي ياد مي شود از برترين و متهورانه ترين آثاري است كه تاريخ فرهنگ و معماري فرانسه به خود ديده است. پمپيدو تنها رييس جمهور فرانسه بود كه جرات كرد كاخ رياست جمهوري ايزه را به ويتريني براي نمايش هنر نوين تبديل كند. وي با موقع شناسي قطعه زمين بلاتكليفي را در محله"پلاتو ببور" پاريس به عنوان محل احداث مركز جديد هنر ملي برگزيد. كميته اي مركب از 15 عضو (معمار. مهندس و مدير اجرايي ) بررسي درباره بخش هاي آينده مركز را بر عهده گرفتند. اين بخش ها عبارت بودند از:

- موزه ملي هنر نوين 

- كتابخانه و مركز اطلاعات براي عموم

 - مركز طراحي عصر صنعتي 

- مركز تحقيقات موسيقي 

ساير بخش ها در خلال كار افزوده شد كه عبارت بود از: مركز ديداري_ شنيداري. مركز فهرست چاپ و انتشار مواد لازم براي رفع نيازهاي ارتباطي ميان بخش ها. بخش هاي اداري و حقوقي و نهايتا كارگاهي براي كودكان. در سال 1967 به پيشنهاد پمپيدو مسابقه بين المللي طراحي اين مركز با681 طرح از49 كشور برگزار شد و  در1971 هيات داوري گروه طراحي انگليسي_ايتاليايي پيانو و راجرز را به عنوان برنده اعلام كرد. طرح منتخب  كه خصوصيات منحصر به فرد زير را دارا بود:

- تنها نيمي از سطح زمين موضوع مسابقه رااشغال مي كرد.

- كاملا با چارچوب برنامه انطباق داشت.

-انديشه اصلي طرح به نحو اعجاب آوري ساده بود.

 این طرح توسط گروهي مركب از دو معمار به اسامي "رنزو پيانو" و "ريچارد راجرز" با همكاري شركت "اوو اروپ وشركا" تهيه شده بود. اين دو معمار كه پيشگامان آنها عبارت بودند از كانستراكتيويست ها ، فوتوريست ها ، آرچيگريست ها و متابوليست ها.طرح خود را چنين توصيف كرده اند: انديشه اصلي طرح نماي ساختمان به مفهوم متعارف ان را نفي مي كند.حذف جدار خارجي درون مركز را آشكار و هدف اوليه آن يعني نشر فرهنگ را بهتر القا مي كند. اين بنا تنها تجلي حركت روشنفكرانه فرهنگي در قالب تركيبي از اجزا و قطعات آب بندي شده نيست. بلكه مركزي مردمي و دانشگاهي است كه كوچه و بازار كلاس درس آن است و مي تواند منعكس كننده نيازهاي دائما در حال تغيير مراجعان خود باشد. امروز حاصل كار كه مبلغي حدود 200 ميليون دلار صرف احداث آن شد در قلب پاريس و در ساحل راست رود سن برپاست. اين بنا 166 متر طول. 60 متر عرض و42 متر ارتفاع دارد و با اسكلت عريان و تاسيسات مكانيكي آشكار خود از بام هاي پاريس سر برافراشته است. اين بنا كه از جنبه هاي بسياري مشابه ساختمان "پراودا"اثر برادران وسنين در سال 1921 مي باشد. به جعبه شيشه اي بزرگي مي ماند كه داربستي فولادي از بيرون آن را سر پا نگهداشته است. قسمت هايي از ساختمان كه معمولا بايد در داخل بنا و پوشيده باشد در اين جا كاملا آشكار و نمايان و عملكرد آن ها در معرض ديد و توجه است. در مقايسه با ساختمان هاي مجاور كه آپارتمان هاي مسكوني متعلق به قرون 17 و 18 ميلادي است. "ببور"تنها از نظر اندازه بنايي شاخص و برجسته نيست بلكه به نحو خيره كننده اي با آنها در تضاد مي باشد. اما نكته شايان ذكر آن است كه احداث چنين اثر معماري در محلهاي تاريخي با ديوارهاي كهنه سنگي و سقف هاي شيرواني و پنجره هاي خوشقواره موجب نوسازي تمام منطقه پيرامون شده و شايد هم مانع زوال آن گرديده است. يكي از خصوصيات بارز طرح وجود فضاي باز وسيع در مقابل ساختمان است كه به اندازه زمين خود بناست. اين محوطه كه اندكي شيبدار است يك ميدان عمومي است كه از آن به عنوان صحنه نمايش هاي خیابانی استفاده می شود.پلكان برقي كه وسيله اصلي تردد بين تمام طبقات است وهم چنين گذرگاه هاي طولاني كه سرتاسر درازاي ساختمان را طي ميكند همگي رو به سوي ميدان دارند و بيننده را قادر مي سازد در عين بهره مند شدن از چشم انداز گسترده پاريس رويدادهاي ميدان عمومي را نيز ببينند.